IN THE PRESS

Date : 11 March 2012

 

 

ประเทศไทยขาดอาหาร

โดย

นายพรศิลป์  พัชรินทร์ตนะกุล


 

 

 
 

       ความมั่นคงอาหารเป็นหัวข้อที่พูดถึงกันทั่วโลกแต่ก็ยังไม่สามารถหาข้อสรุปได้ว่าจะแก้ไขอย่างไร Mr.Pascal Lamy เลขาธิการองค์การการค้าโลกคนปัจจุบันพูดถึงการผลิตที่ไม่สมดุลในหมู่ประเภททั้งหลาย เช่น บางสินค้าผลิตได้แค่ 2 หรือ 3 ประเทศ เช่น ข้าวโพด ถั่วเหลือง

       ขณะเดียวกันก็พูดถึงการค้าว่ายังมีปัญหาในประเด็นที่ยังมีการห้ามการส่งออก การอุดหนุนสินค้าเกษตร เขาไม่ได้แนะนำทางออกอะไรนอกจากให้ประเทศทั้งหลายไปคิดหาทางออกกันเอง (ท่านใช้คำว่า We need to ask the difficult questions) เมื่อท่านไม่ฟันธงผมก็จะฟันธงให้ท่านเอง ผมว่าปัญหานี้เริ่มต้นจากคำจำกัดความขององค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติหรือเรียกสั้นๆว่า FAO ว่า ความมั่นคงอาหารจะมีได้ต้องประกอบด้วย 4 เงื่อนไขคือ 1) ต้องมีจำนวนเพียงพอ 2) ต้องเข้าถึงได้ หมายถึงราคาต้องพอสมควร 3) ต้องปลอดภัย และสุดท้ายคือต้องมีจำนวนสม่ำเสมอด้วย ลองเดากันซิครับว่ามีประเทศไหนบ้างที่ทำได้ครบ 4) เงื่อนไข?

       ดูเหมือนว่าประเทศไทยไม่น่าจะมีปัญหาเพราะมีจำนวนเพียงพอสำหรับบริโภคภายใน และส่งออก แต่ผมมีความเห็นว่าหากเราไม่เริ่มวางยุทธศาสตร์ความมั่นคงอาหารควบคู่กับพลังงานทดแทนแล้ว เราก็จะมีปัญหาขาดอาหารอย่างแน่นอน ต่อไปนี้คือเงื่อนไขที่ต้องนำไปคิดกันต่อว่าจะแก้กันอย่างไร 

       1) ไม่มีการตัดสินใจว่าเราจะให้ความสำคัญสินค้าเกษตรกลุ่มไหนเป็นอันดับต้นๆ เช่น ข้าว มันสำปะหลัง อ้อย ยาง ปาล์ม ราคาน้ำมันที่สูงจะเป็นแรงกดดันให้มีการเปลี่ยนการปลูกพืชด้วย ดังนั้นจึงต้องวางแผนว่าจะให้ปลูกพืชเพื่อพลังงานเป็นสัดส่วนเท่าไหร่

       2) ไม่มีแผนการจัดการน้ำและดินเพื่อการเกษตร 

       3) ไม่มีแผนในการให้การอุดหนุนเกษตรกรให้โยกย้ายอาชีพ เช่น ย้ายจากการปลูกถั่วเหลืองไปปลูกยาง เป็นต้น การปล่อยให้เกษตรกรเลือกปลูกพืชตามตลาดดังที่เป็นอยู่ขณะนี้ จะมีผลให้เกิดความเสี่ยงว่าสินค้าเกษตรที่ใช้เป็นอาหารอาจจะขาดแคลนในอนาคต นอกจากนั้นยังมีสิ่งคุกคามที่ประเทศนำเข้าอาหารสุทธิ เช่น ประเทศตะวันตก เอเชีย และตะวันออกกลางบางประเทศไปลงทุนปลูกพืชเกษตรในทวีปแอฟริกา ผลที่ตามมาคือตลาดส่งออกของเราจะหดหายไปบางส่วนหรือทั้งหมดภายใน 3-5 ปีนี้ 

       4) การจำกัดการส่งออก เมื่อประเทศประสบปัญหาในการผลิต เช่น โรคระบาด ภัยธรรมชาติร้ายแรง

       5) การลงทุนปลูกพืชเกษตรบางชนิดในประเทศเพื่อนบ้านเป็นสิ่งหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะไม่สามารถขยายพื้นที่ในประเทศได้อีก ปัญหาคือจะต้องช่วยเหลือเกษตรกรไทยอย่างไรไม่ให้เกิดผลกระทบ

       6) ความปลอดภัยอาหารเป็นเรื่องที่ต้องดำเนินการต่อเนื่อง ดังนั้นการให้ความรู้แก่เกษตรกรควบคู่กับความช่วยเหลือในการปรับปรุงกระบวนการผลิตเป็นสิ่งจำเป็น เช่น การใช้เครื่องทุ่นแรง
       7) การพัฒนาการบริโภคภายในประเทศ  (Quality Consumption) ต้องควบคู่กันไป สินค้าอาหารที่บริโภคในประเทศต้องมีมาตรฐานเท่ากับที่ส่งออกด้วย ดังนั้นการให้ความรู้ผู้บริโภค การจัดการตลาด ตลอดจนออกกฎหมายเป็นมาตรฐานบังคับให้ผู้ผลิตตลอดห่วงโซ่ผลิตสินค้าให้ได้มาตรฐานความปลอดภัย

       เป้าหมายของประเทศพัฒนาและกำลังพัฒนาที่ขาดแคลนอาหาร(Food Insecurity) นั้นมีวาระซ่อนเร้นอย่างแน่นอน เพราะปัญหานี้ไม่ใช่เริ่มเกิดขึ้นในช่วงวิกฤติราคาน้ำมันสูงอย่างก้าวกระโดด แต่เป็นการฉวยโอกาสจากสถานการณ์ดังกล่าว คือ ต้องการรักษามาตรการอุดหนุนสินค้าเกษตรในประเทศต่อไป พร้อมๆกับการจำกัดการนำเข้าเพื่อต้องการปกป้องเกษตรกร และยังกลับไปลงทุนปลูกในประเทศที่ 3 อีก ดังนั้นการขาดแคลนอาหารจึงไม่ใช่ผลผลิตที่ไม่พอแต่เป็นเรื่องของตลาดที่ล้มเหลวที่ประเทศเหล่านี้เป็นต้นเหตุทั้งสิ้น

--------------------------------------

หมายเหตุ: บทความนี้ตีพิมพ์ครั้งแรกในหนังสือพิมพ์ฐานเศรษฐกิจ คอลัมน์การค้า-ส่งออก ฉบับที่ 2,721 (11-14 มีนาคม 2555)           





 

Bookmark and Share
 
Unsubscribe from Newsletter
Email
   
พลังหนุนเอสเอ็มอี (2)
พลังหนุนเอสเอ็มอี (1)
บทบาทใหม่อีเรีย (1)
7 เดือน 7 เรื่อง(1)
7 เดือน 7 เรื่อง(2)
Thai Rising?
ASEAN Rising
OECD ของอาเซียน (2)
OECD ของอาเซียน (1)
เคมีภัณฑ์ (2)
เคมีภัณฑ์ (1)
ราคายางตก ยางออก (2)
ราคายางตก ยางออก (1)
การเเข่งขันอุตฯ เครื่องใช้ไฟฟ้า
10 ห่วง จีเอ็มเอส
อย่าคิดแค่
อาเซียนในเอเปก
2558 แล้วไงต่อ
ความร่วมมือที่ยังท้าทาย
ขีดแข่งขันอัญมณีไทย 2
ขีดแข่งขันอัญมณีไทย
ลุ้นประโยชน์ AIIB
การแข่งขันในอุตสาหกรรมอาหารแปรรูป
การแข่งขันในอุตสาหกรรมยายนต์ 2
การแข่งขันในอุตสาหกรรมยายนต์ 1
ความมั่งคงด้านอาหาร
เสถียรภาพ - การแข่งขันในตลาดโลก
ความชอบธรรมของรัฐบาล
ท่องเที่ยวมีจุดขาย
ท่องเที่ยวมีราคา
คุณภาพ-แทรกเเซง
อาเซียนบนมาตรฐานโลก
GMS กับ ASEAN Connectivity
โอกาสทองที่จีเอ็มเอส
บันเทิง- บันได-บรรลุ
ถักทอเส้นฝ้ายไหมงามสู่เออีซี
เรื่องที่รัฐลืมมอง
เปิดเสรีไม่ใช่ขายชาติ
เมื่อตะวันตกมองอาเซียน (จบ)
เมื่อตะวันตกมองอาเซียน(1)
หนุนภาครัฐเจรจาการค้าเน้นคลุมทุกมิติ
ก้าวใหญ่กว่า AEC ก้าวสู่ RCEP (จบ)
ก้าวใหญ่กว่า AEC ก้าวสู่ RCEP (1)
ึความเร็วสูงระยะยาว (จบ)
ความเร็วสูง.......ระยะยาว
"ซิงเกิล วินโดว์" โอกาสของธุรกิจส่งออก
โลจิสติกส์กับโอกาส
เสรีอย่างไร?
เปิดเสรีสาธารณสุขเป็นอย่างไร
เปิดเสรี
เอเปคกับเส้นทางสู่ Free Trade Area of the Asia-Pacific (FTAAP)
Thriving in the Age of Paradox
The Germination of Asian Financial Security
รอวิกฤติก่อน
บทสุดท้ายเริ่มที่ AEC
ใหญ่เล็กไม่สำคัญ
ประเทศไทยขาดอาหาร
AEC เริ่มต้นเมื่อวานนี้
สงครามโลกครั้งที่ 4
เขตการค้าเสรีเอเปก....ไทยยืนอยูที่ไหน
โลจิสติกส์ไทยในอาเซียน
มองข้ามชอต....หลังโดฮา
ถ้าการเจรจาโดฮาจบลงได้ไทยจะได้อะไร
"โดฮา" เมื่อไรจะเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์
ราคาย
อย่าคิดแค่ "อยู่ตรงกลา
Introducing help Video
'Live' on YouTube
          Facebook     YouTube     flickr